باب سى و چهارم در قناعت ( قناعت از جملهء صفات فاضله و اخلاق حسنه است و سبب زندگى توأم با راحتى است چنان كه ) مرويست در تفسير آيهء شريفه : فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً « 1 » زنده ميگردانيم او را بزندگانى خوش و سعادت ، كه مراد قناعت كردن شخص است . و همچنين در تفسير قول خداى تعالى كه حكايت از قول حضرت سليمان ميفرمايد : رَبِّ اغْفِرْ لِي وَ هَبْ لِي مُلْكاً لا يَنْبَغِي لِأَحَدٍ مِنْ بَعْدِي « 2 » پروردگارا مرا بيامرز و عطا فرما به من ملكى كه پس از من كسى سزاوار آن نباشد ، كه مراد آن حضرت قناعت بوده زيرا بيشتر اوقات با مساكين مىنشست و ميگفت مسكينى با مساكين نشسته و هميشه قناعت ميكرد . و مرويست از جابر بن عبد اللَّه « 3 » كه فرمود حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله قناعت گنجى است كه تمام‌شدنى ندارد . و فرمود آن حضرت بيكى از صحابه خود : پرهيزكار باش تا عابدترين مردم باشى ، و باندكى از دنيا قناعت كن تا شاكرترين مردم

--> ( 1 ) . 99 - النحل ( 2 ) . 34 - ص ( 3 ) . جابر بن عبد اللَّه الانصارى صحابى جليل القدر و از اجلّاء ثقات است و در سنة 78 هجرى در مدينه وفات كرد ، و سلام حضرت رسول ( ص ) را به حضرت باقر ( ع ) او تبليغ كرد ، و او است اول كسى كه زيارت كرد حضرت امام حسين « ع » را در روز اربعين و پيوسته مردم را بدوستى امير المؤمنين عليه السلام تحريص ميكرد و مكرر در كوچهاى مدينه و مجالس مردم عبور ميكرد و ميگفت « على خير البشر فمن أبى فقد كفر » على بهترين مردم است و هر كه قبول ندارد كافر است ، و ميگفت اى مردم فرزندان خود را بدوستى على « ع » تربيت كنيد و هر يك از آنها كه ابا كردند به بينيد مادرش چه كرده و بدستور حضرت باقر « ع » در كوفه خود را بديوانگى زد و در هجده غزوه حاضر شد و با حضرت امير المؤمنين ( ع ) در جنگ صفين حاضر بود و آخرين صحابهء رسول خدا « ص » بود كه از دنيا رفت و زياده از نود سال عمر كرد و بواسطه طول سن و صحبت او با رسول خدا متعرض او نميشدند و عطاياى معويه را قبول نكرد و او است كه در جنگ خندق رسول خدا با هزار نفر مسلمان ديگر را مهمانى كرد و بواسطه معجزه رسول خدا تمامى آنها از يك گوسفند و چند قرص نان جو سير شدند .